Soms wil je gewoon terugspoelen, niet alleen op de dag maar op je hele leven. Je wilt het opnieuw beginnen, gewapend met de wetenschap dat bepaalde bewegingen je toekomst zullen veranderen. Misschien als je daar niet heen gaat, gebeurt dat niet. Misschien zie je de dingen anders als je die ervaring niet hebt. Het is mogelijk dat de herinnering ertoe leidt dat je je aan dit pad verbindt en vastzet. Dus als dat ding nooit een deel van je leven was geweest, dan zou het gevoel misschien nooit bestaan ​​en zou je ergens beter zijn. Jij zou zijn iemand beter.

Heel misschien.

Soms staar je gewoon uit het raam, dagdroomend over een ander leven. Je speelt verhalen in je hoofd, gesprekken met mensen die er niet zijn, discussieert over dingen die je wilt hebben en gaat naar plaatsen die je wilt zien, gewoon zodat een deel van je liefde kan worden vrijgegeven. Dan trekt iemand of iets je terug naar de realiteit en moet je glimlachen en doen alsof het goed met je gaat. De waarheid toegeven is een gesprek dat je niet wilt voeren. Dus de gedachte blijft weggestopt, net als je favoriete scène uit een beschamende film, wachtend om te worden afgespeeld de volgende keer dat je alleen bent. Voor altijd bewaard als een geheim onderdeel van je identiteit.





Soms wil je gewoon al je moraal weggooien en doen wat je wilt. Geld betekent plotseling niets, dus besteed je elke cent die je hebt aan iets schandelijks. Je pakt de verboden pot met koekjes, want verdomme, je wilt ze allemaal opeten. Wat maakt het uit als je favoriete jeans niet meer past? Op wie probeer je indruk te maken? Niets doet ertoe. Je hebt geen neiging om te geven. Vandaag voel je je als een hel en wil je niet glimlachen. Dus in plaats van te gaan werken zoals je zou moeten, door elke dag dezelfde oude reis te herhalen, stap je in je auto, pak je het stuur vast en rijd je gewoon. Omdat overal beter moet zijn dan naar een bestemming gaan zonder ruimte om te ademen.

Soms, als alles klaar is en je jezelf hebt opgebrand, lig je gewoon in bed en huil je. Je denkt aan alles wat je ooit hebt gewild en laat de treurige tranen uit je ogen vallen.

Waarom is dit mijn leven? Wat is er met me gebeurd? Waar gaat mijn leven heen? Waarom kan ik het niet zien?



En dan verandert er iets en grind je tot stilstand. Er flitst iets in de verte - een wenkende vinger, een licht in het donker - die je uitnodigt om te komen.

Een glimp van een leven dat je wilt speelt zich af. En voor een keer zit het niet in je hoofd. Je bent er en het is echt. Je kunt het zien, aanraken en de manier waarop het door je borst scheurt, maakt dat je wilt huilen.

mijn vriendje houdt meer van me dan van hem

Maar deze keer zijn de tranen die vallen gewenst.



Oh, hoe lang wacht je al op dit moment. Degene waarvan je dacht dat die alleen in je hart kon blijven.

Dus je lacht en je danst, verheugend als een lang verborgen deel van jou eindelijk wordt bevrijd. Dit is wat je wilde. Dit is waar je naar verlangde. En nu zit je midden in het moment, je wilt niet dat het ooit weggaat.

Maar het blijft niet.

En nu is het weg.

Nogmaals, de tijd is om. Het is weggegleden.

De realiteit roept je.

Maar wanneer je je omdraait, is er een nieuwe gedachte in het spel. Een geheugen nu gesmeed. Eentje die je niet kunt verraden.

jij bent verantwoordelijk voor je eigen geluk

Want terwijl je weet dat dingen misschien niet hebben geduurd, weet je ook dat de verandering mogelijk is, en alleen die gedachte zal je sterk houden.

Omdat soms het leven niet perfect is en onze toekomst lijkt te zijn ingesteld.

Maar zolang we hoop hebben, is het spel nog niet afgelopen.