Vaders delen een speciale band met hun dochters.

Voor een meisje is haar vader de eerste man die ze ooit zal liefhebben. Hij is de eerste man die er was om haar te vangen toen ze begon te vallen. De eerste man die haar tranen wegveegde als ze bang of gewond was. De eerste man die haar vertelde hoe mooi en speciaal ze is. Hij zet het precedent voor elke man die haar leven binnenloopt. Voor een meisje is haar vader onzichtbaar. Op een dag leer je echter dat je vader toch niet onzichtbaar is. Dus, blijf daar staan ​​en vertel hem dat je van hem houdt en dat het op de een of andere manier goed met je gaat. Je staat aan zijn zijde terwijl hij zijn laatste adem uitademt, en dan ben jij het. Het komt niet goed met je.

ze kent haar waarde

In de dagen, weken en maanden die volgen op de dood van je vader, zul je een hartzeer voelen zoals je je niet eens kunt voorstellen. Denk aan je ergste uit elkaar gaan, vermenigvuldig het met 100. Dat begint niet eens aan het oppervlak van wat je voelt. Je zult boos zijn, zo boos dat je merkt dat je trilt. Je zult huilen totdat je hoofd bonst, je ogen dicht opgezwollen zijn en je neus zo benauwd is dat je niet kunt ademen. Dan zul je nog meer huilen. Voedsel zal zijn aantrekkingskracht verliezen en het gewicht zal sneller afvallen dan je nieuwe kleding kunt kopen. Je kunt oude slechte gewoonten oppikken, alles om de pijn voldoende te verdoven zodat je de hele nacht kunt slapen. De slaap komt echter niet, je zult uren ronddraaien en naar oude video's en foto's kijken, gewoon zodat je zijn stem kunt horen of zijn glimlach kunt zien. Op een dag loop je door een winkel en zie je iemand die op je vader lijkt, je hart zinkt naar de vloer. Heel even vergeet je dat hij weg is. Het zal pijn doen, slecht.





Er zullen momenten zijn dat je je telefoon opneemt om hem te bellen, maar stopt na het eerste belsignaal omdat hij erin zinkt. Hij zal niet antwoorden. In een poging je 'normaal' te voelen, ga je naar bekende plaatsen waar hij heen ging, je rijdt uren in zijn voertuig, luistert naar zijn muziek, je spuit zelfs zijn parfum op je kussen. Het helpt niet. Je zult merken dat je woedend schreeuwt, huilt tot je ziek bent en God smeekt om hem terug te brengen.

Mensen zullen proberen je te troosten met de 'juiste' woorden, maar die woorden bestaan ​​niet. Je zult leren dat sommige mensen die je vertrouwde en waarvan je dacht dat ze 'vrienden' waren, dingen zullen doen en dingen zeggen die je vertrouwen doen verliezen. Ze denken dat ze doen wat het beste is, en dat doen ze ook. Ze doen wat het beste voor zichzelf is en je mag oppakken welke stukken je nog hebt. Wees heel voorzichtig met wie je de eerste paar maanden in je hart laat, je bent extreem kwetsbaar. Elk gevoel van 'liefde' of 'comfort' klinkt goed, maar het kan bedriegen. Niemand zal ooit je vader vervangen, het is gewoon niet mogelijk. Laat alsjeblieft niemand zo snel na het overlijden van een ouder je hart breken. Het is beter om bewaakt te worden dan opnieuw verpletterd te worden wanneer je nog niet eens begint te genezen van je verlies. Er zijn 'stadia' om te rouwen, of dat is tenminste het gerucht. Verdriet weet echter niet dat het in fasen moet komen. In plaats daarvan scheurt het je gevel af, verwoest je wereld, loopt terloops uit en komt uren later terug om het allemaal opnieuw te doen. Ik wou dat ik op een dag kon zeggen dat het gemakkelijker is, dat je wakker wordt en je weer heel voelt, maar dat kan ik niet. Je zult willen dat je soms dood was, niet omdat je het leven haat, maar omdat je zo graag je vader weer wilt zien. Je zult mensen wegduwen, ook al houd je diep van hen.

De gedachte om zoveel van iemand te houden, zo in de ban van iemand te zijn, alleen om ze van je te laten scheuren, zal je tol eisen. Je realiseren dat je liever alleen bent dan ooit zoveel hartzeer te voelen is normaal. Neem de tijd om alleen te zijn als dat nodig is, maar verdwijn niet. Iemand geeft om je en maakt zich zorgen.



Er zullen dagen zijn dat je niet uit bed kunt komen. Er zullen dagen zijn dat je niet wilt glimlachen. Dat is allemaal goed. Niemand kan je vertellen wat je moet voelen, hoe je je zou moeten voelen of hoe je met je verdriet om moet gaan. Als iemand je probeert te vertellen hoe je moet rouwen, sla ze dan in de neus.

Feestdagen en verjaardagen moeten ervaren zonder je vader zal een van de moeilijkste onderdelen zijn. Je zult 'gelukkige' gelegenheden ervaren die bijna onmogelijk zijn om door te dringen zonder te huilen omdat hij daar zou moeten zijn. Als je op een dag ervoor kiest om je weer open te stellen en een man te vinden waar je vader trots op zou zijn, moet je het eiland aflopen zonder hem aan je zijde. Hij zal er niet zijn om je weg te geven, hij zal er niet zijn om zijn kleinkinderen vast te houden, en hij zal er niet zijn om je ouderschapsadvies te geven wanneer je tieners en je door de hel brengen (hij waarschuwde je, jij oogst wat je zaait). Je vader missen is iets dat je elk moment van de dag zult voelen, zelfs als je gelukkig bent. Je zult het naar je zin hebben en ineens zou je willen dat hij er was. Alle emoties zullen je overspoelen met een wraak. Dat is ook goed. Als je vader zoiets als de mijne was, verdient hij het om gemist te worden. Het is moeilijk om je leven vooruit te helpen wanneer je vertrouweling, vriend, grootste fan en verdediger weg is. Onthoud, je bent de helft van hem en zijn DNA stroomt door je aderen. Je zult hem altijd missen en wensen dat hij hier was, hij was je vader. Neem de tijd om de emoties te voelen en neem de tijd om hem te missen. Je bent niet alleen. Je bent niet de enige die zich verloren voelt.

vet tot heet

Je bent niet gek omdat je je onvolledig voelt. Laat jezelf vrede vinden. Vergeet niet dat hij van je hield met een pure, niet aflatende en eindeloze liefde. Neem die liefde die hij je heeft getoond en deel het met anderen. Maak van zijn liefde je erfenis.