Ik dacht dat liefde er zo uitzag; je ontmoet iemand die uit een totaal andere wereld komt en je probeert het te laten werken. Ook al maakt hun wereld je gek. Ook al lijkt hun wereld niet op die van jou. Je laat het gewoon werken en probeert een bloeiende bloem te zijn in hun onvruchtbare grond. Maar vaker wel dan niet, botsen twee heel verschillende werelden. Vaker wel dan niet, zal iemand zich uiteindelijk realiseren dat een van deze werelden gewoon onleefbaar is.

Ik dacht dat dit is hoe liefde eruit zag. Aanvaarding. Begrip. Proberen een deel van iemands wereld te worden, hoewel het helemaal niet op die van jou lijkt. En hoewel ik daar nog steeds in geloof, zal een deel van mij altijd op zoek gaan naar een wereld die ik zou kunnen behoren naar. Een wereld waarin ik me geen vreemde voel. Een wereld die ik kon begrijpen.

En hoe graag ik ook de persoon wil zijn die zich onderdompelt in de wereld van iemand anders, ik kan dat niet echt doen terwijl ik nog steeds op zoek ben naar de mijne.



Ik kan geen deel uitmaken van een wereld Ik zie mezelf niet leven of een wereld waar ik niet unapologically mezelf kan zijn.

Want als je van appels houdt en ik van sinaasappels, zullen onze maaltijden altijd een bittere smaak achterlaten.

jongens in de vriendenzone

Als je van rock en land houdt, neuriën we altijd een ander deuntje.



Wanneer je betekenis vindt in dingen die sprankelen en ik betekenis vind in dingen die me diep raken, zullen we altijd anders schijnen.

En ik vraag me af of dit is hoe liefde er echt uitziet of dat ons dat is verteld.

hoe een relatie te herstellen na het uiteenvallen

Zou liefde niet als thuis voelen? Moeten we niet voelen dat de andere persoon onze betere helft is? Moeten we niet op een dwaze manier het gevoel hebben dat we elkaar aanvullen?



Er moeten niet teveel buigingen en compromissen zijn, er zouden niet teveel dingen moeten zijn om te accepteren of te veranderen, er zouden niet teveel verschillen moeten zijn omdat je uiteindelijk verdwaalt in die wereld. Uiteindelijk doe je alsof het ook jouw wereld is, totdat je niet langer tegen jezelf kunt liegen.

Op een dag kijk je in de spiegel en realiseer je je dat je je gezicht niet eens meer herkent, je zelfs je gezicht niet ziel.

En misschien weet ik niet hoe liefde eruit ziet, maar het ziet er zeker niet uit dat.

Omdat liefde niet betekent een wereld te vinden waardoor je de jouwe vergeet, gooit liefde je niet in een wereld die je het gevoel geeft dat je niet veilig bent of dat je er nooit goed genoeg voor bent. Liefde zou je een moeten laten zien beter een.

En misschien ziet liefde er zo uit; in iemands wereld wandelen met jouw wereld aan jouw zijde en zij niet Botsing, ze vallen niet in elkaar, ze vallen niet uit elkaar. Ze passen samen in het creëren van een caleidoscopisch meesterwerk.