We werden snel en zonder aarzeling verliefd. Een vreemde afwijking voor mij. Ik was nog nooit iemand geweest met overhaaste en slappe beslissingen als het ging om romantiek. Ik was altijd berekend, afstandelijk en niet beschikbaar, niet uit een soort strategie, maar uit angst. Angst weerhield me van veel dingen, maar misschien was het meest aangrijpende dat het me weerhield van liefde en mezelf open te stellen voor een andere persoon. Het hield me iets fundamenteels: intieme menselijke verbinding.

Het was verrassend hoe snel ik verliefd werd op mijn nu-man. Er was geen ruimte voor berekening of afstand of onbeschikbaarheid bij hem. Hij beval mijn aandacht op een manier die niemand anders had. Er was geen overdenken nodig, geen wachten aan de telefoon, geen aanhoudende sms-berichten. We zaten er allebei volledig in, zonder zelfs maar iets te hoeven zeggen, niet dat we het konden. Hij sprak geen Engels. Er was niets anders te doen dan voelen elkaar voor de waarheid, om die liefde zonder woorden te uiten. Dit gaf grote kracht aan mijn intuïtie. Ik moest op mijn eigen gevoelens vertrouwen, in plaats van woorden die gemakkelijk te zeggen zijn, maar nooit gemakkelijk om naar te handelen. ik voelde de kracht van zijn liefde op de zachte manier die we door de straten van Parijs zouden lopen, hij liet nooit een moment voorbijgaan waar hij zijn hand niet in de mijne of zijn arm om mijn schouders had. Het was niet controlerend of bezitterig, zoals hij me aanraakte. Het was intiem. Het was liefde.

Het was iets meer dan vier jaar geleden dat ik mijn man in Parijs ontmoette op wat ik dacht dat een gewone dag zou worden. Ik heb dit verhaal minstens honderd keer verteld, maar elke keer krijg ik een beetje rilling op en neer over mijn huid, terwijl ik denk aan de wonderbaarlijke timing die ons allebei samenbracht. Ik, een Amerikaan in Parijs, een wandeling rond de kathedraal Notre Dame. En hij, een Tunesiër in Parijs, dwaalt doelloos door de straten van de vijfde stad. Er waren duizend redenen waarom deze onwaarschijnlijke romance niet zou hebben geduurd, maar een belangrijke reden waarom het wel was: liefde.



unieke manieren om de 21ste verjaardag te vieren

Onlangs kwam ik dit citaat van Emery Allen tegen: “Denk je dat het universum vecht voor zielen om samen te zijn? Sommige dingen zijn te vreemd en te sterk om toeval te zijn. ' Ik had honderden manieren kunnen zoeken om de liefde die ik met mijn man heb uit te leggen, maar geen woorden die poëtischer zijn samen te vatten dan deze, wat als schrijver een schrik is om toe te geven.

Ik begrijp misschien nooit waarom - van alle dierbare zielen in deze wereld - we elkaar vonden, te midden van onwaarschijnlijke omstandigheden en uit elkaar geboren in de oceaan. Het klinkt als een sprookje en een tijdje voelde het als een sprookje. Maar grote liefde kan ook op andere manieren groot zijn. Er zijn ruzies, uit elkaar gaan, twijfels, angsten en onzekerheden geweest die oplaaiden, zelfs met deze liefde, omdat van deze liefde. Zielen kunnen vechten om samen te zijn, maar angst zal vechten voor hen om gescheiden te zijn. Misschien is het de strijd die een hart definieert.