'Melancholie' is op zichzelf een fascinerend woord. Visueel, althans, zou het kunnen zijn als een homofoon van 'symfonie', zoals in een verzameling mooie instrumenten, omdat het eindigt in dezelfde soms-klinker en hetzelfde orkest van medeklinkermengsels bevat, het soort dat zachtjes van de natte migreert en zelden gebruikte plaatsen van de tong. Het zijn woorden bedoeld om te aspireren; ‘Melancholie’ gaat gepaard met een zachtheid in de keel, en om te vocaliseren is een beetje zuchten, wat passend is.

‘Melancholie’ staat los van ‘droefheid’ (als er iets te leren valt van kinderlijke Smashing Pumpkins-herinneringen, is het dit feit, bewaard als een mier in barnsteen in de albumtitel met ‘en de’). Het concept van 'droefheid' impliceert verdriet en een zekere hopeloosheid, terwijl 'melancholie' een treurig doel met zich meebrengt, een emotie waarmee men kan worden omhuld alsof het een lijkwade is. Omhuld - nee, meer als ‘ingebakerd’, en in dat opzicht is melancholie comfortabel, een zuigtablet om een ​​reden te kauwen, een droefheid waar peinzend plezier in is gesmolten, iets waar het comfortabel in is om te zogen en te worden ingepakt.



Melancholie is als een zilveren luchtdeken, doorgeschoten met lichtstralen, als de zon na een storm; een somber beeld dat toch hoopvol is. Opgeslokt worden in melancholie is onderdompelen in bewust, opzettelijk ongeluk, het soort dat iemand pervers gelukkiger maakt. Depressie is gevoelloosheid, en melancholie is een komeet-zuiverheid van het gevoel te worden gegrepen als een stellair lint, rond een moment gebonden, het helder te branden in iets vluchtigs en richtingloos, maar daarom niet minder doelloos. Melancholie is zo vormloos en zeldzaam als een bleke nevelwolk tegen de achtergrond van oneindigheid; het wil vastgehouden worden, tegen alle natuurwetten in.



De slanke haarlijn tussen melancholie en alle andere gevoelens is onmogelijk persoonlijk, zeer subjectief, maar in de regel kan het worden geïdentificeerd door zijn romantische schoonheid en door het feit dat ondanks zijn leegte van doel, zijn leegte van beredeneerde richting, het alles behalve is leeg.



Je momenten van melancholie zijn de meest gezwollen van je leven, en ze kunnen op een van de volgende momenten voorkomen:

tekenen van een gevoelige man

Je loopt 's nachts alleen naar huis. Het seizoen is vroeg in de zomer, en het was eerder warm, maar nu loop je in een nacht die het beste als mild kan worden omschreven. Eén, twee uur geleden, in de schemerige maar voor het donker, had je beschreven kunnen worden als voorlopig of zelfs hoopvol; je ging naar een plaatselijke ontmoetingsplaats, of je bezocht een vriend die je gewoon bent te bezoeken. Je kent de weg terug naar je woning met zintuiglijke herinnering, een plek die je nog niet lang genoeg hebt verlaten.

De harde indringing van oordopjes duwt naar de luchtsluizen aan weerszijden van je hoofd. Je hebt de onverklaarbare drang naar het soort nummer dat je maar zelden vermaakt. Zulke nummers zijn persoonlijk en hoewel niet depressief, zijn ze toch geïnvesteerd met een golf van emoties die je niet helemaal positief zou noemen. Je wordt je bewust van de plek waar je woont, en het pad dat je voeten volgen, voelt als een triest klein stukje van de grotere wereld, een segment in een enorme virale beschaving, een eenzame muizenval door een plek waar het leven gebeurt aan de rand buiten je visie . U wordt begrensd door bekende en toch zinloze gevels, nachtgepolijste bakstenen gevels, de eenzame halo's van inconsistente lampen.

Er zijn bomen, net zo begrensd door hun machteloze miniatuurhekken als jij door de bubbeldrift die je instinctief naar huis voert, en hun paarse, blauwe en zwarte bladeren glinsteren in het donker. Ze buigen over het trottoir en vormen een onverbiddelijke tunnel. Vanaf hier is het blok waarop je leeft een onduidelijke singulariteit. Je loopt in zijn mond om dezelfde deur te bereiken die je enkele uren eerder hebt verlaten, slechts kort verlicht door de beschuldigende lichten van een passerende auto. Je bent ingesloten.

Je kijkt naar de Facebook-pagina van je ex. Laten we zeggen dat je een eenzame vrouw bent, en je ex is een man die ooit van je hield totdat je 's nachts niet kon ademen - je kon letterlijk niet ademen, de scherpe verstikking van goedkope lakens gedempt door je oppervlakkige uitademing met zoiets als geweld tegen de kwetsbare mondhoek. Maar je hield stil en je wilde niet bewegen, omdat hij zijn gewicht op je had laten vallen, een oververhit frame zwaarder dan dat van jou, daar gelijmd door warm weer.

Je wist toen niet of hij sliep, of dat hij dacht dat je dat was, of hij zich net zo hyperbewust was over de manieren waarop je niet in elkaar paste (je knie in een onhandige hoek met zijn been verward met de jouwe, zijn binnenste elleboog verkeerd uitgelijnd met je zwevende rib) zoals je was. Je woord voor liefde hield toen stil, waardoor het, ondanks het feit dat het een aangrijpende volheid bezat - de vroege opschudding van melancholie - in je borst stond die je de brandstof gaf om niet te bewegen, zelfs wanneer het lawaai in de straat buiten je open raam (met een scherm vol met buggaten) kwam binnen om u te helpen stikken.

Het is jaren later. Je ademt vrij. Hij herbergt zijn leven op een plek die je niet meer in het minst bezighoudt. Hij lacht met mensen die je niet kent. Zijn ogen houden niet meer van je. Je weet dat je op dit moment geen specifieke liedjes zou moeten spelen, maar dat doe je wel - de melancholie van de sirene roept je op, en je kijkt naar zijn leven zonder jou. Het is geen spijt, precies, alleen het rare kleine geheugen-roer van volheid op dezelfde borstbeenplek als je, met schuldige dwang, Wall-correspondenties leest die net zo goed in een andere taal konden zijn geschreven. Je gaat alleen naar bed. Het voelt goed vanwege de pijn - pijn op dit moment, geen herinnering geassocieerd met deze persoon, maar een subtiel gevoel, zoals een briefopener die tussen bladeren van bros papier glijdt, dat heel erg bij het nu hoort.

Je leert van de baby van iemand anders. Je wordt onverwacht geconfronteerd met de wetenschap dat een peer, bij voorkeur een verloren gewaande peer, een gezin is begonnen door de geboorte van een baby. Je was niet van plan ouder te worden; zelfs als je dat had gedaan, zijn dat de plannen die een touw in de oceaan wegspoelen, vissen in de duistere en beangstigende dingen die daar leven, diep van binnen. Je huurt een appartement waar de afwas drie dagen oud is en je bent te verlegen om je huisbaas te vragen het gat met meeldauw in het raam van je woonkamer te repareren dat de koude kiekjes toelaat voor de twee winters die je daar hebt gewoond. Of misschien drie; je bent niet het soort persoon dat kan tellen. Jij bent het soort persoon dat een hekel heeft aan papieren facturen, het gehate gekraak van plastic ramen die je zo lang als je kunt negeert; je associeert de geur van wasverzachter met walgelijke verplichting. Je hebt katten en je bent er trots op dat ze dagelijks eten.

Maar nu ken je iemand die een huis bezit. Het is niet zo dat je dit levende wezen nu in bewaring wilde geven, een prehensiel mens met een klein gezicht en modderige ogen met lipranden of ooglichten die lijken op de persoon die je kent. Ik bedoel, je wilt geen kind, denk je, kijkend naar de manier waarop het zonlicht in hun achtertuin de kroezige richels van een corduroy jumper halft die iemand moet hebben gegeven als een Baby Shower Gift, of naar het baby T-shirt niet groter dan de palm van je laatste geliefde die zegt 'SPECIALE KID.' Iemand noemde je 'kind' toen je klein was, oh, je was ooit zo klein, en nu ben je heel groot en werk je de hele dag en heb je een hekel aan afwassen.

man eet vrouw uit

Onverbiddelijk herinner je je de prikkelende geur van het babyhoofdje van je broer of zus toen hij of zij pasgeboren was. Zoete verdrietzaden ontvouwen zich onder de vleugel van je ribbenkast, de plantachtige randen scheuren rond je keel. Het is een gevoel dat je in het slechtste geval als minachting en zo goed als privé-jaloezie afwijst. Zijn sporen nestelen zich aan je tempelrand. Groene planten in een houtachtige geur van pijn wanneer iemand een kinderwagen naast hen parkeert bij een koffiebar buiten. Je staat naast het zwarte meer van een leven dat je niet hebt gekozen, kijkend naar de rimpelingen slurpen occlusie van de zon.

U bevindt zich op een vervreemdend sociaal evenement. Toen je klein was, zag je mieren vuile heuvels in elkaar zetten, gemaakt van aarden popcorn, gemaakt met onmogelijke buitenlandse precisie; toen je ouder werd, begreep je dat de mieren in cursieve annalen leefden onder die heuvels, tunnels waarvan de bestemmingen werden bepaald op een manier deels organisch, deels wetenschappelijk, zoals een spirograafalgoritme dat door een computer wordt geschetst. Meer de eerste echter; je bent hetzelfde, een insect in een sociale bijenkorf die je weg vindt naar de plaatsen waar je vrienden samenkomen, naar bestemmingen die zijn ingesteld door krachten buiten jezelf. Facebook nodigt uit, dingen waar je 'van hebt gehoord', jij een cel in een bloedige bedevaart naar het hart van wat belangrijk is voor de mensen die je kent of denkt te kennen.

Zelden omhelst melancholie je wanneer je echt onder vreemden bent; de meest kostbare en complexe eenzaamheid daalt wanneer je je in een kronkelende biologische massa van je vrienden bevindt. Je hebt niet genoeg of te veel gedronken. Je bent moe en er is iets gebeurd, of een vuurzee van iets, een helse massa die recentelijk op je geest is neergedaald uit het zicht van iedereen hier, zonder medeweten van elk laatste paar ogen.

Dit is een heel specifiek moment, alsof je je pas op dat moment realiseert dat iemand eindeloos een haarspeld in een slot heeft gedraaid omdat je hem met een opvallende klik hoorde 'omdraaien'. Je ziet iedereen plotseling alsof je ver weg bent, en je alsof je zit of staat in een privé materiële ‘sleeve’ van een soort. Openstellen voor je als de deur die je ontgrendeld hoorde is de absolute nutteloosheid van deze bijzondere mierenhoop van interacties; je realiseert je plotseling de menigte voor wat het is: ogen een verzameling zichtloze schijven gerangschikt reflecterend door de kamer, naar binnen gericht, zich niet bewust van je.

Je bent niet relevant. Moet je morgen de stad verlaten - nee, moet je vanavond vertrekken, zwijgend in een gezicht met open mond en pekel-smaak vol met perma-death aan de East River, bijna niemand zou je afwezigheid opmerken. De muziek van rammelende glazen, de dissonante volumes van conversatie die ooit in onzin spiraalsgewijs vervreemdend en je realiseert jezelf een klein en meestal nutteloos iets. Je bent een speldenprik in het doolhof van deze stad, je bent een stofvlek tegen de kromming van de aarde, die je kunt voelen. Je blijft het voelen als je op je rode leren bank ligt, die vanavond aanvoelt als een enorme mond die je nieuw kleine frame kan verzwelgen.

Je bent zelf wakker om 2 uur. Je hebt precies het juiste aantal drankjes gehad, zoals een veilige combinatie zonder film die een speciale kluis opent. Je luistert naar het soort lied dat zichzelf als een speer met grote schachten in je darmen plant. Je lippen bewegen geluidloos; de larvale, vergankelijke zachtheid van je buik zwelt donsachtig en vet op en valt dan crêpe en concaaf met de zachte skitter van de plaat die rond en rond draait, of met de moeizame mechanische adem van je harde schijf.

Je herinnert je elke plek waar je ooit bent geweest. Gevoel-herinnering van kinderachtige kusstrengen met de scherpe geur van pijnboom en u bent twaalf in zomerkamp; het doet denken aan de zware, luie slag van een peddel door een muggenzwanger meer, aan iemand die er ruw op staat met zijn handpalmen dat je meer zonnebrandcrème nodig hebt. Je bent dertien in het strip mall en de zon schroeit je blote schouders omdat je te lang hebt gelopen (iedereen vertelde je dat ze naar Burger King gingen, maar er is niemand en je luistert naar Jane Says on a Walkman).

Je bent veertien en hebt al je vrienden verloren door iets dat je met een jongen in het bos hebt gedaan. Je bent vijftien en een van die meisjes knuffelt je omdat ze bang is om haar gedicht hardop voor de hele school te lezen en voor jou voelt het als eeuwen geleden dat je haar voor het laatst knuffelde in haar kamer naar Liquid Television en oranje sodaglazen met de film van lokale pizza. Je bent zestien in een gevoelloze stilte, een eindeloze tunnel van kluisjes die geel en vervolgens blauw en vervolgens rood en dan grijs waren geverfd, kleuren die je zult ontdekken als je je woede in de verf krabt.

dingen voor hem te doen op verjaardag

Je bent negentien en uitgehongerd maar geliefd; je bent twintig of zoiets en zacht en melancholisch. Je sluit je ogen en prijs met felle intentie de geur van inkt en geregeerd papier. De naald van je platenspeler tikt, gearresteerd; je laptop stopt met ademen. Het is donker omdat je ogen dicht zijn en al het gewicht op de kooi van je ribben rust, is die zoet gearomatiseerde, ontastbare, geliefde melancholie.